Zijn huilende sporters succesvoller?

Door Jesper Bekkers

Sporters die hun emoties tonen zijn succesvoller dan sporters die hun emoties opkroppen. Elsevier plaatste begin oktober een online-artikel met de kop: “Onderzoek: huilende sporters hebben meer succes.” Klopt dit beeld wel of ligt het genuanceerder?

Elsevier schreef het artikel over huilende sporters naar aanleiding van een onderzoek dat is gedaan aan de Indiana University Bloomington. Een wetenschappelijk artikel over het onderzoek werd gepubliceerd in het psychologisch vaktijdschrift Psychology of Men & Masculinity. (Elsevier-auteur Shari Deira heeft het over Indiana University, het vaktijdschrift spreekt over Indiana University Bloomington.)

Succesvol

In de intro schrijft Elsevier-redactrice Shari Deira: “Dat sporters vaak geëmotioneerd raken bij het winnen van een wedstrijd of juist het verlies ervan, is bekend. Nu blijkt dat deze tranen ook nog een doel hebben. Sporters die hun emoties durven tonen, zijn succesvoller dan degene die dat niet doen.” Huilende sporters zijn succesvoller, dat kan de gemiddelde lezer concluderen uit de intro van het artikel.

Maar wat is dan succesvol? Een voetbalspeler kan een heel succesvol zakenman zijn en slimme reclamedeals afsluiten, maar op het veld hoeft deze voetbalspeler helemaal niet zo succesvol te zijn. Over deze kwestie haalt Deira onderzoeker Jesse Steinfeldt aan. Steinfeldt heeft het in het vaktijdschrift niet over hoe succesvol een sporter is, maar over zijn mentale kracht. In het Elsevier-artikel staat daarover: “Volgens psycholoog Jesse Steinfeldt zijn sporters die hun emoties tonen mentaal sterker tijdens een wedstrijd.” Hieruit blijkt dus dat het niet zozeer gaat om hoe succesvol een sporter is, maar om de mentale sterkte van een sporter.

Deira verwijst in het artikel naar een online-artikel van The Telegraph. Tegenover FHJ Factcheck geeft ze toe dat ze het hele Elsevier-artikel heeft geschreven op basis van berichtgeving van The Telegraph en de Amerikaanse sportwebsite ESPN. Ze heeft het wetenschappelijke artikel in vaktijdschrift Psychology of Men & Masculinity niet gelezen. Inhoudelijk wilde Shari Deira verder niet reageren.

Sporters

Het wetenschappelijke artikel is gepubliceerd onder de titel: “Men’s Tears: Football Players’ Evaluations of Crying Behavior.” Waar Deira in het Elsevier-artikel voornamelijk spreekt over sporters in het algemeen, gaat het in het vaktijdschrift specifiek over onderzoek onder American Footballspelers. Dit komt naar voren in de tweede alinea van Deira’s verhaal. “Voor het onderzoek ondervroeg Steinfeldt honderdvijftig American Football-spelers over hun opvatting van huilen na het lezen van vier verhalen waarin een huilende speler voorkomt. In de verhalen krijgt de sporter tranen in zijn ogen of barst hij in huilen uit.”

Het klopt dat de psycholoog 150 American Footballspelers ondervroeg, maar het gaat dan specifiek over spelers van twee universiteiten in Amerika. Daarbij spelen de ondervraagde footballspelers niet in de hoogste universiteitscompetitie. In het artikel wordt dan ook een voorbehoud gemaakt. “We only recruited participants from two colleges. Our findings might have been different if we had included players at the NCAA Division I FBS (Football Bowl Series) level, the highest level of college football competition. Because of the increased amount of media attention, financial resources, and public scrutiny associated with Division I FBS, football-players at this level of competition might experience greater pressure to conform to masculine norms.”

De auteurs maken een voorbehoud als het gaat om huilende football-spelers tussen de verschillende competities. Het is daarom niet mogelijk dit onderzoek te vertalen naar sporters in het algemeen. Daarbij gaat het dan vooral om blanke Amerikaanse universiteit football-spelers. De onderzoekers schrijven: “The proportion of non-White participants was too small for us to conduct any meaningful analysis on racial/ ethnic differences in the evaluations of crying behavior.”

Conclusie

Shari Deira schreef voor Elsevier een online artikel naar aanleiding van een onderzoek dat Indiana University Bloomington heeft gehouden naar de acceptatie van footballspelers die huilen na een gewonnen of verloren wedstrijd. In het Elsevier-artikel wordt verwezen naar een artikel van The Telegraph. Deira geeft aan dat ze haar artikel volledig heeft gebaseerd op het artikel van The Telegraph en de Amerikaanse sportwebsite ESPN. De webredacteur van Elsevier heeft niet gesproken met een van de onderzoekers. Ze heeft bovendien het wetenschappelijke artikel niet gelezen in het vaktijdschrift Psychology of Men & Masculinity.

Wanneer beter wordt gekeken naar de stellingen die Deira poneert in haar artikel, blijkt dat alle nuance die de wetenschappers in hun eigen onderzoek aanbrengen ontbreekt. De onderzoekers vermelden expliciet dat de uitkomsten van hun onderzoek anders kunnen zijn, wanneer ze American football spelers hadden ondervraagd uit een andere divisie. Daarbij geven ze aan dat het onderzoek is gedaan op basis van een fictieve situatie waarin een speler huilt in het bijzijn van twee vrienden. Volgens de onderzoekers kunnen de uitkomsten anders zijn wanneer de huilende sporter huilt wanneer hij of zij alleen is of wanneer de speler omringt is door onbekenden.

Het Elsevier-artikel laat zodoende de nuance achterwege. Inhoudelijk wilde Shari Deira niet reageren op haar eigen artikel.

Bronnen:

Psychology of Men & Masculinity; Men’s Tears: Football Players’ Evaluations of Crying Behavior

Shari Deira, Elsevier webredacteur

The Telegraph: Tears are good for sportsmen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Elsevier, Tijdschrift

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s