Doggybag toch niet vanzelfsprekend

Door Jasmijn Mulkens

Doggybags worden in Nederland eindelijk geaccepteerd. Dat zegt Sandra van Maanen in de lead van haar artikel ‘De restjes mogen mee naar huis’, dat op 5 december 2011 in dagblad De Limburger verscheen. Maar worden doggybags inderdaad geaccepteerd in Nederland en worden ze überhaupt gebruikt?

‘Shall I wrap it up for you?’ Een vraag die je in Amerika kunt verwachten na elk maal dat je buitenshuis eet. In de Verenigde Staten is het heel normaal dat restjes avondeten worden ingepakt om mee naar huis te nemen, zodat je deze de dag erna kunt opwarmen. Journalist Van Maanen bekeek hoe het met de doggybags in Nederland gesteld is. Ze vraagt zich in het artikel af waarom de Nederlandse consument het lastig vindt om restjes in te laten pakken.

Duurzaam dineren
In het artikel verwijst Van Maanen tweemaal naar een onderzoek, zonder daarbij te vermelden om welk onderzoek het gaat en wie er verantwoordelijk voor is. Na wat speurwerk blijkt het om het onderzoeksrapport ‘Duurzaam dineren’ te gaan. Dit rapport werd uitgegeven door de onafhankelijke voorlichtingsorganisatie Milieu Centraal, restaurantsite Iens.nl en onderzoeksbureau CREM. Zij deden samen onderzoek naar duurzaam dineren in Nederlandse restaurants. Zo onderzochten zij onder meer hoe het met de doggybags is gesteld in de restaurants. Hiervoor ondervroegen zij ten eerste twintig restauranthouders. Zeven mensen van deze groep praatten ook mee tijdens een klankbordbijeenkomst. Daarnaast sprak een medewerker van CREM met verschillende restaurateurs tijdens de horecabeurs Horecava 2011. Tot slot werd er een online enquête uitgezet. 29 Horecaondernemers reageerden hierop door de vragenlijst in te vullen. Omdat dit aantal niet groot genoeg was om betrouwbare uitspraken te kunnen doen over de gehele populatie restaurateurs, wordt er in de resultaten dan ook enkel gesproken over de ondernemers die de enquête hebben ingevuld en niet over horecaondernemers in het algemeen.

 Onderzoek
Na een inleiding over doggybags, vertelt de journalist dat je in Nederland in 210 restaurants om een doggybag kunt vragen. Deze zaken vind je op de restaurantwebsite Iens.nl, waar de restaurants te herkennen zijn aan een duurzaamheidprofiel. Na een bezoek aan de site blijkt dat er geen zoekfunctie bestaat waardoor in één keer alle doggybag verstrekkers op een rij komen te staan. Iens Boswijk, eigenaar van website Iens.nl, vertelt dat je inderdaad in 210 Nederlandse restaurants om een doggybag kunt vragen: “Inmiddels hebben 770 restaurants op Iens.nl een duurzaamheidprofiel ingevuld. Daarvan geven 210 zaken aan dat zij actief doggybags verstrekken.”

In de alinea die volgt, gaat Van Maanen in op de cijfers van het onderzoek ‘Duurzaam dineren’. Zo schrijft ze dat ‘liefst 68 procent van de gasten gebruik zou maken van doggybags als restaurants die mogelijkheid bieden’. Na een vergelijking met de resultaten uit de consumentenquête, blijkt deze stelling te kloppen. Deze consumentenenquête werd op internet uitgezet door Iens.nl, de website van CREM en via sociale media. De vragenlijst werd in totaal door 744 consumenten ingevuld. Uit de enquête blijkt ook dat de overgrote meerderheid (79 procent) een doggybag zou gebruiken omdat dit hen een goed gevoel geeft. Daarnaast vindt 44 procent het zonde om eten weg te gooien omdat ze voor het gerecht betaald hebben en vinden consumenten het makkelijk voor de volgende dag (47 procent).

Daarna trekt de journalist de conclusie dat de consument het lastig blijft vinden om zelf een doggybag te vragen, maar als restaurants zich slagvaardig opstellen, is er geen gêne. Haar getrokken conclusie staat niet letterlijk genoemd in de onderzoeksresultaten, maar haalt ze waarschijnlijk uit de volgende feiten: De meest genoemde reden om niet naar een doggybag te vragen is omdat het niet gebruikelijk is in Nederland (46 procent). 16 Procent van de consumenten schaamt zich er daarnaast ervoor om naar een doggybag te vragen. 17 Procent vindt dat het zuinig overkomt. Ruim één op de vier (28 procent) consumenten heeft eigenlijk nooit nagedacht over het vragen naar een doggybag. Bij de vraagstelling waren meerdere antwoorden mogelijk, waardoor de som niet uitkomt op honderd procent.

In de daarop volgende alinea haalt Van Maanen een ander onderzoek aan. Opnieuw laat zij de naam van het onderzoek achterwege, maar na enige research blijkt dat het gaat om Voedselverspilling in de horeca van H. Luitjes, onderzoeker van de Agrotechnology & Food Sciences Group van Universiteit Wageningen. De journalist beweert dat een kwart van alle restaurantgasten eten laat liggen. Dit komt overeen met de resultaten van Luitjes’ onderzoek, waaruit blijkt dat een op de vier gasten zijn bord regelmatig niet leeg eet in een restaurant en dat er dan tien tot dertig procent van het gerecht blijft liggen. Door die restjes wordt er jaarlijks 235 miljoen euro aan voedsel verspild.

Tot slot stelt Van Maanen zich de vraag waarom we in Nederland zo ongemakkelijk omgaan met de doggybag. Vervolgens geeft ze verschillende antwoorden op haar eigen vraag: ‘Is het de zuinige Hollander waaraan we ons niet willen conformeren? Staat de etiquette het niet toe?’ Zowel het onderzoek als de journaliste geeft geen antwoord op deze vraag.

Reactie
Opvallend is dat Van Maanen de lead afsluit met ‘In Nederland wordt het nu eindelijk geaccepteerd’, terwijl ze zich in de laatste alinea afvraagt waarom we in Nederland zo ongemakkelijk omgaan met de doggybag. Van Maanen reageert op deze tegenstrijdigheid: “In restaurants zelf wordt de doggybag wel geaccepteerd. Daar doel ik dus op in de lead. Het is de consument die er niet om durft te vragen.”

Voor dit artikel deed de journalist onderzoek op de website Google.nl. Via deze zoeksite vond ze informatie en cijfers die ze verwerkte in haar stuk. Voor dit artikel sprak zij geen mensen. Van Maanen kan zich niet herinneren waarom ze de naam van het onderzoek achterwege liet in haar artikel.

Conclusie
De feiten en cijfers uit het artikel ‘De restjes mogen mee naar huis’ komen overeen met de resultaten uit het onderzoek ‘Duurzaam dineren’, dat werd gehouden in opdracht van Milieu Centraal, Iens.nl en CREM. Hoewel Van Maanen in de lead stelt dat doggybags in Nederland worden geaccepteerd,  spreekt ze dit later in het artikel tegen. De journalist legt uit dat ze met die acceptatie doelt op de restaurateurs en niet op de consument, die het moeilijk vindt om een doggybag te vragen.

Bronnen:

Artikel in Dagblad de Limburger van 5 december 2011
Artikelen over doggybags: http://www.derestaurantkrant.nl/nieuws/gasten-stellen-doggybags-op-prijs
http://www.baaz.nl/content/iensnl-stimuleert-doggybags-bij-restaurants

http://www.khn.nl/content-template/-/asset_publisher/qJ4e/content/id/1510441

http://www.milieucentraal.nl/actueel/2011/welwillendheid-voor-doggybag-en-duurzame-restaurants

Restaurant website Iens: www.iens.nl
Eigenaar Iens.nl: Iens Boswijk
Onderzoek van H. Luitjes: Voedselverspilling in de horeca
Freelance journalist: Sandra van Maanen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s